12 was ik toen Take That hier in België doorbrak. 5 mooie
jongens met wat danspasjes en een leuk nummertje, helemaal klaargestoomd om
vele meisjesharten te gaan veroveren.
Ook ik was verkocht… Iedereen had in die tijd zijn favorietje… Ik was
niet anders, Robbie stak er voor mij met kop en schouders boven uit. In 1995 het
jaar dat mijn papa stierf, stapte Robbie uit Take That… Ik volgde hem. Zonder
hem vond ik Take That maar niks. Typische tienertoeren…
Zelf begon ik op die leeftijd te rebelleren op mijn manier.
Zeker niet de beste, dat weet ik nu…
Van 1995 tot 1999 was ik geen braaf tienermeisje… Ik heb
dingen gedaan waar ik heel wat mensen mee gekwetst heb. Op de middelbare school
werd ik buitengetrapt. Naar de buitenwereld toe was ik die stoere Vicky met
haar grote mond… Ik “durfde” werkelijk alles. Vanbinnen was ik een bang meisje,
een kind dat hunkerde om graag gezien te worden. Ik miste mijn papa
ongelooflijk hard, nog steeds trouwens. Hij koos zelf voor de dood en nee, hij
had geen Eds.. Hoe ga je met zoiets om als tiener. Je voelt je voor een stukje
in de steek gelaten en ik vluchtte in alles. Ik heb me vaak alleen gevoeld. En
zocht toevlucht in andere dingen… Dingen die niet zo netjes waren. Spijt komt
te laat, dat is zo… Wat gebeurd is gebeurd.
Er was niemand die wist hoe ik me werkelijk voelde… Ik
had losse flirts en relaties tot ik in ’99-2000 mijn ex leerde kennen. Ik
stortte me in een avontuur waarvan ik toen vermoedde dat hij de liefde van m’n
leven was. Wrong bet! En niet zo een klein beetje. Het was verre van een
sprookje en ik heb mijn deel meer dan gehad in die relatie en huwelijk.
Om één of andere reden heb ik steeds het moeilijke en
ingewikkelde pad gekozen soms bewust, vaak onbewust.
Wat ik met dit stukje blog probeer uit te leggen is dat
ik door mijn leven tot nu toe steeds een houvast heb gehad aan de muziek van
Robbie Williams. Er was en is nog steeds iets wat me aantrekt in hem. Zijn
teksten, zijn bad guy imago… Elk liedje
dat hij zingt heeft een verhaal en een onderliggende boodschap en hebben stuk
voor stuk een betekenis voor mij.
Zaterdag zag ik hem voor het eerst in levende lijve… Ik
werd weer een puber van 16. Alle emoties die een mens kan hebben, heb ik gehad
op 2 uur tijd denk ik. En het zindert na… Het was een fantastische ervaring.
Ook al is de soort muziek waar ik gemiddeld naar luister
van een heel ander genre. Ik kies daar meer voor de alternatieve weg…
Maar Robbie blijft Robbie… mijn (muziek) metgezel in
moeilijke dagen…
Van come undone tot Angels
Van Feel
tot sexed up…
Dus voor degene die vinden dat ik overdrijf… Ik ben Vicky en zal dat altijd zijn… op mijn
manier…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten